Nga Artur Meçollari:
Shqipëria mesa po duket po hyn në një fazë të re të angazhimit të saj në skenën ndërkombëtare, ku vendimet strategjike nuk janë më thjesht çështje të brendshme, por pjesë e një loje të madhe gjeopolitike. Sipas zhvillimeve të fundit, kryeministri Edi Rama i ka ofruar Shteteve të Bashkuara të Amerikës përdorimin e bazës ajrore të Baza Ajrore e Kuçovës për një eventualitet lufte kundër Iran, me kusht që Uashingtoni të garantojë mbrojtjen kundërajrore të Shqipërisë.
Ky zhvillim nuk është një rast i izoluar, por vijim i një politike të ndjekur prej vitesh nga qeveria shqiptare në raport me NATO.
Më poshtë mund të lexoni:
Në fillim të vitit 2013, qeveria shqiptare i ofroi NATO-s bazën ajrore të Kuçovës, një aset strategjik i trashëguar nga periudha komuniste. Kjo ofertë u miratua në vitin 2018 dhe gjatë pesë viteve në vijim, NATO investoi rreth 50 milionë euro për modernizimin e saj, duke e kthyer në një pikë të rëndësishme për operacionet ajrore në rajon.
Por historia nuk ndalet këtu.
Në tetor 2019, Shqipëria i ofroi NATO-s edhe bazën detare të Pashaliman, një nga pikat më strategjike në bregdetin shqiptar. Aleanca e pranoi ofertën dhe nisi studimet përkatëse, duke sinjalizuar një interes serioz për praninë detare në Adriatik. Megjithatë, në vitin 2025, qeveria shqiptare dhe Presidenti dhanë me koncesion rreth 80 hektarë – ose 85% të territorit të kësaj baze – një investitori italian, duke e bërë në praktikë ofertën fillestare të pavlefshme, pa e tërhequr zyrtarisht.
Një tjetër përpjekje u bë në vitin 2021, kur qeveria shqiptare i ofroi NATO-s një bazë detare në portin e ri të Porto Romano. Por këtë herë, aleanca nuk e pranoi ofertën, duke ngritur pikëpyetje mbi qëndrueshmërinë dhe seriozitetin e ofertave shqiptare në planin afatgjatë.
Sot, me rikthimin e bazës së Kuçovës në qendër të vëmendjes, Shqipëria rrezikon të shndërrohet në një nyje të drejtpërdrejtë të një konflikti potencial në Lindjen e Mesme. Përfshirja në një skenar të tillë nuk është vetëm çështje aleancash, por një rrezik real për sigurinë kombëtare dhe stabilitetin e vendit.
Nëse kërkesa për mbrojtje kundërajrore është një përpjekje për të balancuar rrezikun, ajo njëkohësisht pranon faktin se Shqipëria mund të bëhet objektiv në rast përshkallëzimi.
Në këtë kontekst, lind pyetja thelbësore: a po e përdor Rama Shqipërinë dhe pozicionin e saj strategjik për të garantuar pushtetin e tij politike, apo po e vendos veten në vijën e parë të një përplasjeje që nuk i përket?
Historia e viteve të fundit tregon një gjë të qartë – vendimet e nxituara dhe ofertat e paqëndrueshme mund të kenë pasoja afatgjata. Dhe në një botë gjithnjë e më të tensionuar, çdo lëvizje në hartën ushtarake ka peshë shumë më të madhe sesa duket në sipërfaqe.